Op steeds meer sportscholen en kantoren zie je mannen met een klein geel schijfje op hun bovenarm. Geen pleister voor een wondje, maar een glucosesensor. Vroeger was dat uitsluitend voor mensen met diabetes. Nu plakken gezonde mannen hem zelf op, puur om te zien wat een broodje of een avondje bier met hun bloedsuiker doet.
Wat een glucosesensor eigenlijk meet
Een continue glucosemonitor (CGM) is een klein sensortje dat je op je bovenarm of buik plakt en dat 24 uur per dag je bloedsuikerwaarde doorgeeft aan je telefoon. In maart 2024 keurde de Amerikaanse toezichthouder FDA voor het eerst een CGM goed die je zonder recept kunt kopen: de Dexcom Stelo. Volgens de FDA is het apparaat bedoeld voor volwassenen vanaf 18 jaar die geen insuline gebruiken, waaronder mensen zonder diabetes die willen zien hoe voeding en beweging hun bloedsuiker beïnvloeden. Je draagt een sensor maximaal 15 dagen, daarna vervang je hem.
Een belangrijk detail: het apparaat waarschuwt niet bij een te lage bloedsuiker. Jeff Shuren, directeur van het Center for Devices and Radiological Health van de FDA, noemt een CGM "a powerful tool to help monitor blood glucose", maar de FDA benadrukt dat gebruikers geen medische beslissingen moeten nemen op basis van de metingen zonder een arts te raadplegen.
Waarom gezonde mannen hem toch dragen
Internist Jorge Rodriguez van Mass General Brigham in Boston droeg zelf een vrij verkrijgbare CGM, ook al is hij nooit gediagnosticeerd met diabetes of prediabetes. Hij merkte dat een kom soep met rijstnoedels zijn bloedsuiker voor lange tijd liet stijgen, een moment dat hem leerde hoe persoonlijk de reactie op eten is. Rodriguez onderzocht met collega's de sensordata van 972 deelnemers van 40 jaar en ouder: 421 met type 2 diabetes, 319 met prediabetes en 232 met een normale bloedsuiker. Zijn conclusie: een CGM is vooral nuttig om kortetermijneffecten van je leefstijl te zien, niet om er zelf een medische diagnose aan te verbinden.
Diezelfde nieuwsgierigheid zie je terug bij mannen die al fanatiek hun slaap en hartslag bijhouden. Twijfel je over hoe betrouwbaar die data eigenlijk is? Dan is het goed om te weten dat je smartwatch ook niet altijd eerlijk is over wat hij meet, bij glucosesensoren spelen vergelijkbare nauwkeurigheidsproblemen.
Wat de wetenschap er zelf van vindt
Viral Shah, hoogleraar interne geneeskunde en directeur klinisch diabetesonderzoek aan Indiana University, hield in december 2025 op het World Congress on Insulin Resistance, Diabetes and Cardiovascular Disease een presentatie over CGM-gebruik bij mensen zonder diabetes. Volgens Shah heeft de technologie veel potentie voor diagnose en behandeling, maar is er meer onderzoek nodig. Uit zijn eigen studie in The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism bleek dat de gemiddelde piekwaarde na de maaltijd steeg van 93 mg/dL voor het eten naar 130 mg/dL erna. Shah wijst er ook op dat geen enkele prospectieve studie tot nu toe heeft aangetoond dat een CGM daadwerkelijk voorkomt dat mensen met prediabetes type 2 diabetes ontwikkelen. De meeste kleine studies testten alleen of het dragen van het apparaat praktisch haalbaar is, niet of het gezondheidswinst oplevert.
Normale bloedsuikerwaarden verschillen bovendien per persoon, per type sensor en zelfs per tijdstip van de dag, wat het lastig maakt om je eigen cijfers zomaar te vergelijken met een gemiddelde. Dat is ook een van de redenen waarom trainingsvormen die je bloedsuiker stabiel houden, zoals zone 2 training, de laatste tijd zo veel aandacht krijgen: een stabiele basis maakt losse pieken makkelijker te interpreteren.
Waarom een CGM je HbA1c niet vervangt
Een in oktober 2025 gepubliceerd artikel concludeerde dat een CGM bij mensen zonder diabetes geen vervanging is voor een HbA1c-test, de bloedtest die je gemiddelde bloedsuiker over de afgelopen twee tot drie maanden meet. Een losse piek na een stuk taart zegt dus weinig over je langetermijngezondheid. Juist daarom is de timing van je maaltijden en beweging interessanter dan losse getallen: een blokje om na het eten kan al verschil maken, net zoals Japanese walking laat zien dat de manier waarop je wandelt invloed heeft op hoe je lichaam reageert.
Zo gebruik je de data zonder gek te worden van elk piekje
Een glucosesensor is interessant, maar alleen als je hem met de juiste verwachtingen draagt. Een paar vuistregels:
- Kijk naar patronen over meerdere dagen, niet naar één piek na één maaltijd.
- Vergelijk je eigen waarden met jezelf over tijd, niet met een gemiddelde uit een onderzoek.
- Gebruik het als leermoment voor voeding en beweging, niet als diagnosemiddel.
- Zie je toch een afwijkende waarde die je zorgen baart, bespreek die met je huisarts in plaats van zelf te concluderen.
De sensor vertelt je iets over hoe jouw lichaam op jouw ontbijt, lunch en training reageert. Dat is precies waarom hij zo aanslaat bij mannen die toch al bijhouden hoeveel ze slapen, hardlopen en tillen: het is gewoon weer een cijfer om scherper van te worden. Of het je gezonder maakt, hangt af van wat je ermee doet, niet van het schijfje zelf.